BİR GECE ANSIZIN

          Ben her zaman olduğu gibi tüm iyi niyetimle çırılçıplak uzanmıştım yatağa.. Ayak ucumdaki pikeyi kasıklarıma kadar çektim, soluma döndüm, -kıçım kapıya dönük- uyumaya koyulmuştum. O sırada, kulağıma fısıldadı birden; söyledikleri anlaşılmıyordu. Senkronize sesler çıkartıyor ve bunu fazlasıyla iyi yapıyordu. Bunu zevk alıyormuşcasına şehvetle yapıyor, bir zaman sonra beyin tırmalıyordu çıkardığı ses. İlk başta aldırmadım onu, her zaman olduğu gibi gün içinde yaptıklarımı gözden geçiriyordum; gözlerim kapalı. Sonra ansızın sesler karıştı üç tane olduklarını fark etmiştim ki biri sağ bacağıma kenetlendi. Savurdum onu.  Diğeri omzuma bastırıyor, ötekisi hala suratımın ve daha çok kulaklarımın etrafına yaklaşarak ses çıkartıyor, dikatimi dağıtmaya çalışıyordu. Bacağımdan savurduğum ötekisine katılıyor o sol ötekisi sağ kulağımda hep aynı şeyi fısıldıyorlardı! Ne olduklarına dair ilk başta bir mantık yürütemedim. Sonra sinek olduklarına kanaat getirdi. Çok sevimli ve zeki beynim. Sinirleniyordum ve giderek agresifleşecektim. Bunun farkında olmamaları hoşuma gidiyordu. Yenebilirdim onları. Omzumdaki kaybolmuştu bu sırada. Bacağımdan savurduğum ve öteki de yoklardı. Tedirgin oldum. Kasıklarımdaki pikeyi boynuma kadar çektim. “Çetin ceviz olduğumu anladılar ve bıraktılar!” hissi uyandırmıştı bende bu geri çekiliş ve sakinlik. Plan yapmıyordum, bir şeyler planlasam kesin bozacağımı biliyordum. Benim yaşamım benim benimsediğim planları hiç mi hiç benimsemiyordu. Çabucak uyumak istiyordum. Boğazıma kadar çektiğim pikeyi sıkıca tuttum. Yastığa başımı bastırdım. Ölmekten korkmuyordum. Gözlerimi kapadığımda Dışarıdan bir işyerinin alarmı çalmaya başladı. O ses sinirimi bozuyor ve geriyordu beni. Gözlerimi açtım. - Odamın duvarları kırmızıdır. -  Birden fonda koyu kırmızı oluştu. Senkronize polifonik seste girmişti işin içine. Dario Argento geldi aklıma. Suspria geldi. Korkmaya başlamıştım. Gülümsedim. Tekrar kapadım gözlerimi. Dışarıdan gelen alarm sesi susmuştu rahatlamıştım en azından kafa düzen bir sesten kurtulmuştum.

           Yatak üstünde uyuyordum sözde; adeta diken üstündeydim o gece. Hiçbir şey düşünmemeye karar verdim; uykuya konsantre oldum, korkuyordum. Birden uğultu şeklinde o sesleri duydum yine. “Assiktir” dedim içimden. Uzanmışken gardı hep düşüktür insanın. Ne yapacağımı bilemedim. Yüzeysel olarak onlara aldırmazsam giderler mantığını onayladı pek entellektüel beynim. İlk geldiklerinde de aynı tepkiyi vermiştim ve birden ters psikoloji devreye girmiş, 3 tane olmuşlar, dikkat çekmek için daha fazla saldırmışlardı “bu sefer altı tane olmasınlar lan?” Sorusunu sormadı pek sevimli salak beynim. Yine aynı seslerle gelmişlerdi. Yine aynı tepkiyi vermiştim bu sefer pike boynuma kadar sardığından vucudumu pikenin işlemelerinde vakit geçiriyorlardı. Sayılarında değişiklik fark edemedim. Seslerle canımı sıkmaya çalışıyorlar, başarıyorlardı. Agresifleşmiştim. Pikeyi ayak ucuma çektim. Doğruldum usulca. Işığı açtım. Üç salak sinek dönüyordu etrafımda gözüme ilk çarpan çalışma masamın üstündeki uykusuz dergisiydi. Ağır adımlarla ilerledim ona, birkaç saniye sonra elimdeydi dergi. Sakindim. Kafamda deli sorular yoktu.  Tek isteğim salak sineklerle sinek olmaktı. Zarifçe kaldırdım kolumu salak sinekler hala o senkronize seslerle bir şeyler anlatmaya çalışıyordu bana dinlemiyordum dinleyince sinirim bozuluyor üstelik bir bok anlamıyordum. Seri ve şık hareketlerle üçünü de hunharca hakladım. Görüntüler acıydı, aynısını asla bir kediye veya köpeğe yapamazdım. Diğer hayvanlara daha merhametliydim sineklere uyuzdum eski bir alışkanlık diye avuttum vicdanımı. Rahatlamıştım. Artık dünya değişebilirdi!

          

           Her şeyi eski haline getirip uzandım yine en iyi niyetlerimle yatağa. Gözlerimi kapattım. Ansızın, bu sinekler gibi çok konuşan ve boş konuşan varlıkları miğde bulandıran insanların olduğu bir dünyada yaşadığımı fark ettim. Onları değiştirebilirdim ama uğraşmak istemiyordum. Ne yapacaktım?! Dergiyle hepsinin ağzına  vurmak geldi aklıma, bu yetmezdi. Kafamda deli sorular oluşturmuştum. Sabahın ilk saatleri deliyordu camı. Bu düşünceler arasında uyumuşum sabah uyandığımda hiçbir şey olmamış gibi davrandım. Bu davranış benim ve tüm insanlığın YAVŞAKLIĞIYDI!!

Franssızım Franssızsın Franssız

uzun kulaklı tilkileri seversen 

.caddede hep kaldırım ararsın ki

.unutulmuş olabilir basbayağı kapı numaraları 

.belki aritmetik keşfedilmemiştir

.belki doğmamıştır henüz Kolomb 

.meteoroloji yerine aspirine inanırsan yağmaz

.saçak altında durulmaz hem Franssızca öpüşmeden 

.hem Franssız olunmaz Franslı doğulur

.istediğine sor; hepimiz Franssızız

.bir Franssız dünyaya bedeldir

.Franssızım güvercinim tedirginim

.bizi vuruyorlar bu sokaklarda daha öpüşemeden

.adalet diyorlar sonra, mülkün temelidir

.onlara aldırma, onlar hayat alkol ve seksten ibaret değil sanıyor

.her Franssız arsız doğar ve sokakta öpüşür

.sanat için soyunursan, ayak parmaklarını yalar

.şarap içip sevişirsen, ilk nefesten evvel diz çöküp özür diler

.hayat senin dudaklarında başlar ve bitmez der

.her Franssız bunu bilir dokuz kusurlu emirden biridir

.seviş! yaratan rabbinin adıyla seviş!

.işte bu ahval ve şerait altında dahi

.Franssızca bakarsan eğer dudaklarıma

.Franssızca uçurtmalar katlar asarım boynuma

.Franssızca dokunmayacaksan bana, hiç dokunma!

Bir Franssız

20 şubat ~ Dip

                               JANSET KARAVİN.

BARIŞ

çocuğun gördüğü düştür barış,
ananın gördüğü düştür barış,
ağaçlar altında sevdalıların sevda sözleridir barış.
gözlerinin içinde uçsuz bucaksız bir gülümseme,
elinde yemiş dolu zembil
ve alnında ter tomurcukları,
-pencerede suyu soğutan testideki damlalar gibi-
akşamüstü eve dönen babadır barış..

dünyanın yüzünde yara izleri kapanırken,
ağaçlar diktiğimizde
havan mermilerinin kazdığı çukurlara,
yangının kavurduğu yüreklerde,
ilk tomurcuklarını açarken umut
ve ölüler kanlarının boşa gitmediğini bilerek
yana dönüp içerlemeksizin
uyuyabildiklerindedir barış..

barış yemek kokusudur tüten
akşamleyin arabanın yolda durmasının
korkutmadığı,
kapı çalınmasının doet demek olduğu
ve pencereyi saat başı açmanın,
renklerinin uzaktaki çanlarıyla
gözlerimizin bayram etmesini
sağlayan gökyüzü
demek olduğu zamandır barış..

barış bir bardak sıcak süt ve bir
kitaptır uyanan çocuk önünde.
başaklar birbirlerine eğilip 'işte,
ışık,ışık,ışık!' dedikleri
ve ufuk çemberi ışıkla dolup taştığı
zamandır barış..

hapishaneler onarılıp kitaplıklar yapıldığı zaman,
eşikten eşiğe bir türkü yükseldiği
zaman geceleyin,
cumartesi akşamları mahalle berberinden çıkan yeni traş olmuş bir işçi gibi
baharda ay buluttan çıktığı zamandır barış..

geçmiş gün,
yitirilmiş gün olmadığı
sevinç yapraklarını akşamın içine salan kök
ve kazanılmış bir gün, hak edilen bir uyku olduğu zaman,
acıyı kovmak için zamanın dört bucağından
güneşin hemen ayakkabılarını
bağladığını duyduğun zamandır barış..

insanların sıkışan elleridir barış,
dünyanın masasındaki ekmektir,
gülümsemesidir annenin.
budur yalnızca.
başka bir şey değildir barış.
ve toprakta derin kırıklar açan,
sabahlar tek bir sözcük yazarlar:
barış
başka bir şey değildir barış..

dizelerimin rayları üzerinde
buğday ve güller yüklenmiş
geleceğe doğru yol alan trendir barış.
kardeşlerim,
barış iiçinde derin derin soluk alıyor
tüm dünya bütün düşleriyle.
verin elinizi kardeşlerim,
barış budur işte...

barış ışınlar demetidir yaz ovalarında,
iyilik alfabesidir tanın dizlerinde.
'kardeşim' dediğin,
'yarın kuracağız' dediğin zaman
kuracağız dediğimizi kurunca
türkü çağırdığımız zamandır barış..             
                                                                           YANNİS RİTSOS

ESKİ SEVGİLİLERİME AÇIK MEKTUP

                 Merhaba Sevgilim!

        Bunu hangi eski sevgilim okur bilmiyorum ama okuyan unutmasın ki onu gerçekten sevmiştim. Şimdi burada Kafka’nın Milena’ya mektupları gibi bir özlem olmayacak. Bu mektubu yazarken dolmadı gözlerim hatta ama bir tebessüm oluştu ifademde. Teşekürler bir zamanlar beni çok sevdiğiniz için. Ben de sizi ölümüne sevmiştim. Sevgiliyken her anımı paylaşmak istedim ve unutmayın ki ben hiç birinizi aldatmadım. Aranızda en çok İdem’i sevdim o bir gerçek. Ve unutmayınız ki şuan hiç birinizle beraber olmam. Sizinde öyle bir niyetiniz yoktur umarım. Kendinizi dünyanın en şanslı kadını hissedebilirsiniz çünkü bir zamanlar benimle beraberdiniz. Sizi diğer kadınlardan ayıran aykırı bir güzelliğiniz ve dokunuşunuz var. Şimdi burada sizin dudaklarınızın sıcaklığından bahsetmem anlamsız veya boynunuzun güzelliğinden veya sırtınızın. Bana deli zamanlar yaşattınız. Beni ümitlendirdiniz hayal kurdurttunuz. Ne güzelsiniz.!

        İnsanlar mektuplarda kendini olmak istediği gibi anlatırmış. Ben çok iyiyim. Sizinde bildiğiniz gibi kendi yolumda istikrarlı bir şekilde ilerliyorum engelleri aşarak. Belki eğer başka zamanlarda karşılaşsaydık sizinle eminimki daha farklı olurdu her şey. Bir kaçınız çalışmadığım yerden çıktı bir kaçınız hakkında daha sonra ben nasıl böyle bir hata yaptım dedim. Bir kaçınızı hala seviyorum. “İnsan hatalarının üniversitesinden mezun olmalı” der Ali Poyrazoğlu bana güzel tecrübeler yaşattınız daha seçici olmamı öğrettiniz hepinizin kusurları vardı. Ve bu bir gerçek. Zaten kusurlarınız olmasa eski sevgilim olmazdınız. Bu dahada gerçek.

        Sevgilim! Daha sonra büyük ihtimalle tekrardan yazmam. Ve özlemedim seni. Ama unutmaki aklımdasın bazen beraber yaşadığımız zamanlar aklıma geliyor. Gülüyorum. Ve sana acıyarak bakıyorum kusura bakma bebek. Çünkü hayatında ki en büyük şeyi kaybettin.             –Mutluluğu- evet dediğin gibi kendime laf ettirmem evet süper egom var her zaman. Evet senin yerin her zaman dolacak hayatımda şuan olduğu gibi..

     

                                      Bir gün beni özleyeceksin işte o gün:

                                                LÜTFEN GERİ DÖN-ME 

BEYOĞLUNA ERKEN İNEN AKŞAM

   

              -Çok ergen ve çok hazin ve kendimce çok duygusal bir ayrılık öyküsü- 

 Seni seviyordum ve bunu söylerken parıldıyordu gözlerim. Nerden baksan bir haftadır görüşmüyorduk ben, seni özlemiştim elimi ayağımı unutup özlemiştim. Yapacağım her şeyi bırakıp özlemiştim seni öğlen konuşmuştuk beş gibi buluşabilirdik sen arkadaşlarınlaydın sonra görüşecektik. Ben evde; buluştuğumuzda sana nasıl sarılacağımı planlıyordum. Dayanamayıp çıktım yola saat üçte Beyoğlu’ndaydım. Meydandan bir konuşma kartı aldım meydandaki klubelerin en sağındakinin bir yanından aradım seni orda olduğumu duyunca sevinmiştin Sevgilim dedin bir hafta sonra bana bende sevindim. Sen sarhoş olduğunu söyledin bana beş dakikaya orda olursam çok iyi olacağından söz ettin. Evde düşündüklerimi tekrar ettim aklımdan. Ben mal aşık rolünü her zaman iyi oynamışımdır. Aslında iyi eğleniyorduk önceleri kayda değer vakitler geçirmiştik, iyi sohbet ediyorduk birlikte,  giderek sancılı bir ameliyata dönüşmüştü sonraları ilişki benim açımdan. Ben telefonu kapatıp sana nasıl sarılacağımı düşünürken Fransız kültür merkezi geride kalmıştı. İçimde salak bir sevinçle koşacaktım nerdeyse. Akbank Sanat’ı geçtikten sonra aradın beni gelme dedin bir ifadeye yükleyemedim olanları salak gibi geliyorum çükü çok sarhoşsun falan gibi saçma salak geveledim tüm anaçlığımla. Büyük parmakkapı sokağında girişte bekliyordum büfeden bir su aldım, içtim. Sonra seni merak edip sokağın içine doğru yürümeye başladım karşılaştık. Salak gibi gülüyordun biranda ciddileştin aa meraba naabeer gibi nidalar attın. Elimi sıktın yanında boyu benden kısa –büyük ihtimalle benden büyük- yandan askılı çantalı beyaz ayakkabılı sağ kolunda saati gözlüklü çenesinde ince bir sakalı olan bi tip vardı ismini söyledin onun tanıştırdın. (ismini hatırlamıyorum tipin). Sonra ben yürüyelim dercesine sokağın başına doğru dönüş hareketi yaptım sen hadi hoşça kal falan diyip elimi sıktın yanındaki tipe memnın oldum dedim. Sana dönüp konuşuruz dedim. Sallana salla yürüdüm büyük parmak kapı sokakta. Ben o olaydan sonra ilk defa bir sevgilimden nefret etmiştim. O gün beyoğluna erken inmişti akşam. Ben eve nasıl döndüğümü hatırlamıyorum o gün cidden hatırlamıyorum..

Merhaba!

Çocukluk dönemimi ve öz geçmişimi sonra yazarım.

“hayat acımasız ve plansızca sürüp gitmekte” yazmışım günlüğüme iki bin dokuzda, acımasız değilde plansızca sürdüğü kesin. Hayat acımasız değildir kanımca sevimlidir onu sevin o sizinle sevişecektir!

Yazının başında toplumsal mesajı verdiğime göre içim rahat şimdi savur kılıcı!

          Buraya yazmak suya yazmak gibi: Yarın sabah uyandığımda bir bakmışım, ülkedeki internet ağı çökmüş; gitti edebi eserlerim, vatan kurtaran başlıklarım, halk ayaklandıran sloganlarım! Esasında kendi açımdan bir ego tatmini bu olgu, uzun zamandan beri aklımdaydı ve fakat gel dikiz ki çok yoğundum(!)  Orhan Pamuk tribi vardı bende de: "Kağıttan başka hiçbir yere yazamam" zaten ben kağıttan başka bir yere bir şey yazsam kimse okuyamaz! Orhan Pamuk demişken o adamın kitapları türkçeye çevrildi mi !?

           Global dünyamız güzel çünkü başka seçeneğimiz yok. “ben burayı beğenmedim gidiyorum” dedikten sonra atlayıp arabamıza başka  bir yeryüzüne ulaşma şansımız maaleeseef! velev ki öyle bir durum söz konusu oldu; yolda bir İnegöl köftecisi bulunmaz. Tuvalet molası mümkün değil. Gittikçe globalleşen dünyada değişen ve değişmesinden en çok hoşnut olduğum konu teknoloji. Ancak olayın birde duygusal kısmı var. Şu flaş bellek dediğimiz olay mesela içine binlerce film, müzik, kitap alabiliyor. Dedemden bana kalan kitaplık, plaklar, fotoraflar.. Odamın en güzel yerinde durur. ben onları arkadaşlarıma gösterip gururlanıyorum. Bu benim en sevdiğim durum. Benim torunum arkadşlarına bakın bana dedemden bu kaldı diyip cebinden çük kadar şeyi çıkartırsa flaş belleği bir kötü olur içim.

            Bu yazı ön kayıt oldu benim için. Yinede ön kayıt falan dinlemedim çaktım mesajı. Mesaj çakıcıydım bir önceki yaşamımda! Posta güverciniyidm sonra bir kargaya aşık oldum kargada beni sevdi, ben onu takip ettim. Düştüm buralara. Deli gönlüm bir balığa aşık oldu zamanla o yüzdendir benim deniz tutkum hatta ne diyor SEYİRCİLİ SEYİR DEFTERİ OYUNUNDA FERHAN USTA: “KARALAR ÇOK SINIRLIDIR DÜNYA DENİZDEN İBARET VARSIN BOZUK OLSUN PUSULA VİRA DEMİR EYVALLAH!”