Ben her zaman olduğu gibi tüm iyi niyetimle çırılçıplak uzanmıştım yatağa.. Ayak ucumdaki pikeyi kasıklarıma kadar çektim, soluma döndüm, -kıçım kapıya dönük- uyumaya koyulmuştum. O sırada, kulağıma fısıldadı birden; söyledikleri anlaşılmıyordu. Senkronize sesler çıkartıyor ve bunu fazlasıyla iyi yapıyordu. Bunu zevk alıyormuşcasına şehvetle yapıyor, bir zaman sonra beyin tırmalıyordu çıkardığı ses. İlk başta aldırmadım onu, her zaman olduğu gibi gün içinde yaptıklarımı gözden geçiriyordum; gözlerim kapalı. Sonra ansızın sesler karıştı üç tane olduklarını fark etmiştim ki biri sağ bacağıma kenetlendi. Savurdum onu. Diğeri omzuma bastırıyor, ötekisi hala suratımın ve daha çok kulaklarımın etrafına yaklaşarak ses çıkartıyor, dikatimi dağıtmaya çalışıyordu. Bacağımdan savurduğum ötekisine katılıyor o sol ötekisi sağ kulağımda hep aynı şeyi fısıldıyorlardı! Ne olduklarına dair ilk başta bir mantık yürütemedim. Sonra sinek olduklarına kanaat getirdi. Çok sevimli ve zeki beynim. Sinirleniyordum ve giderek agresifleşecektim. Bunun farkında olmamaları hoşuma gidiyordu. Yenebilirdim onları. Omzumdaki kaybolmuştu bu sırada. Bacağımdan savurduğum ve öteki de yoklardı. Tedirgin oldum. Kasıklarımdaki pikeyi boynuma kadar çektim. “Çetin ceviz olduğumu anladılar ve bıraktılar!” hissi uyandırmıştı bende bu geri çekiliş ve sakinlik. Plan yapmıyordum, bir şeyler planlasam kesin bozacağımı biliyordum. Benim yaşamım benim benimsediğim planları hiç mi hiç benimsemiyordu. Çabucak uyumak istiyordum. Boğazıma kadar çektiğim pikeyi sıkıca tuttum. Yastığa başımı bastırdım. Ölmekten korkmuyordum. Gözlerimi kapadığımda Dışarıdan bir işyerinin alarmı çalmaya başladı. O ses sinirimi bozuyor ve geriyordu beni. Gözlerimi açtım. - Odamın duvarları kırmızıdır. - Birden fonda koyu kırmızı oluştu. Senkronize polifonik seste girmişti işin içine. Dario Argento geldi aklıma. Suspria geldi. Korkmaya başlamıştım. Gülümsedim. Tekrar kapadım gözlerimi. Dışarıdan gelen alarm sesi susmuştu rahatlamıştım en azından kafa düzen bir sesten kurtulmuştum.
Yatak üstünde uyuyordum sözde; adeta diken üstündeydim o gece. Hiçbir şey düşünmemeye karar verdim; uykuya konsantre oldum, korkuyordum. Birden uğultu şeklinde o sesleri duydum yine. “Assiktir” dedim içimden. Uzanmışken gardı hep düşüktür insanın. Ne yapacağımı bilemedim. Yüzeysel olarak onlara aldırmazsam giderler mantığını onayladı pek entellektüel beynim. İlk geldiklerinde de aynı tepkiyi vermiştim ve birden ters psikoloji devreye girmiş, 3 tane olmuşlar, dikkat çekmek için daha fazla saldırmışlardı “bu sefer altı tane olmasınlar lan?” Sorusunu sormadı pek sevimli salak beynim. Yine aynı seslerle gelmişlerdi. Yine aynı tepkiyi vermiştim bu sefer pike boynuma kadar sardığından vucudumu pikenin işlemelerinde vakit geçiriyorlardı. Sayılarında değişiklik fark edemedim. Seslerle canımı sıkmaya çalışıyorlar, başarıyorlardı. Agresifleşmiştim. Pikeyi ayak ucuma çektim. Doğruldum usulca. Işığı açtım. Üç salak sinek dönüyordu etrafımda gözüme ilk çarpan çalışma masamın üstündeki uykusuz dergisiydi. Ağır adımlarla ilerledim ona, birkaç saniye sonra elimdeydi dergi. Sakindim. Kafamda deli sorular yoktu. Tek isteğim salak sineklerle sinek olmaktı. Zarifçe kaldırdım kolumu salak sinekler hala o senkronize seslerle bir şeyler anlatmaya çalışıyordu bana dinlemiyordum dinleyince sinirim bozuluyor üstelik bir bok anlamıyordum. Seri ve şık hareketlerle üçünü de hunharca hakladım. Görüntüler acıydı, aynısını asla bir kediye veya köpeğe yapamazdım. Diğer hayvanlara daha merhametliydim sineklere uyuzdum eski bir alışkanlık diye avuttum vicdanımı. Rahatlamıştım. Artık dünya değişebilirdi!
Her şeyi eski haline getirip uzandım yine en iyi niyetlerimle yatağa. Gözlerimi kapattım. Ansızın, bu sinekler gibi çok konuşan ve boş konuşan varlıkları miğde bulandıran insanların olduğu bir dünyada yaşadığımı fark ettim. Onları değiştirebilirdim ama uğraşmak istemiyordum. Ne yapacaktım?! Dergiyle hepsinin ağzına vurmak geldi aklıma, bu yetmezdi. Kafamda deli sorular oluşturmuştum. Sabahın ilk saatleri deliyordu camı. Bu düşünceler arasında uyumuşum sabah uyandığımda hiçbir şey olmamış gibi davrandım. Bu davranış benim ve tüm insanlığın YAVŞAKLIĞIYDI!!
